Het boek van opruimgoeroe Marie Kondo

Posted on Posted in Organizing

Ook ik doe mee met de hype! Ik kon het boek Opgeruimd! van Marie Kondo niet laten liggen, toen ik er langs liep bij de kiosk op het station. Er zijn al zoveel blogs over geschreven en elke zichzelf respecterende opruim- of huishoudcoach heeft het inmiddels gelezen, hét opruimboek van nu. En ook ik doe er dus aan mee, ik kon het niet laten. En nu ik het heb gelezen, schrijf ik er ook een blog over, om je te inspireren. In deze blog praat ik je bij over mijn ervaringen ná het lezen van dit boek…

In een paar dagen had ik het uit. Het leest makkelijk weg en er staan steeds weer zulke bijzondere dingen in, dat je alsmaar door wilt lezen. Marie Kondo is een Japanse jonge vrouw, die vanaf het begin van haar leven geobsedeerd is door opruimen. Ja, een obsessie kun je het denk ik wel noemen. No offense, iedereen z’n gekkigheid, maar er je beroep van maken is natuurlijk best wel geniaal. Ze helpt duizenden mensen bij het op orde brengen van hun huis, door middel van eigenlijk maar één simpele vraag: word je er blij van? Zo niet? Hup, weggooien. Zo simpel is het.

Nou ja, dat is hoe simpel ik het voor mezelf heb gemaakt. Er staan ook wat ingewikkelde, zoals ik al zei bijzondere, dingen in. Bijvoorbeeld dat je je sokken niet tot een bolletje moet frommelen, want daar worden ze ongelukkig van. En dat je je handtas elke dag even moet bedanken voor het zware werk dat hij vandaag voor je heeft verricht. Dat gaat me iets te ver… (oké, stiekem heb ik dat misschien wel een keer heel zachtjes gefluisterd tegen mijn lievelingstas, maar dat was echt heel gek!). Maar weggooien, daar kan ik wel wat mee. Helemaal met een verhuizing in het vooruitzicht.

Dus zodra ik de laatste bladzijde had gelezen, sloeg ik het boek dicht en riep mijn lief. Kom schat, we gaan onze kledingkast uitmesten. De opdracht is: gooi weg waar je niet blij van wordt. En zo gingen we samen aan de slag. We hebben allebei een eigen kledingkast en die zijn beide niet heel groot. Die van mij stamt nog van mijn kinderkamer bij mijn ouders thuis, maar er kan heel wat in, ontdekte ik. De KonMari-methode (zoals Marie Kondo het noemt) schrijft voor dat je begint bij bovenkleding, en dan achtereenvolgens broeken/rokken, kleding die moet hangen (jasjes, jurkjes), sokken, ondergoed, handtassen e.d. en accessoires. We hebben braaf haar volgorde gevolgd en dat was eigenlijk heel logisch. Bij elk item stelden we onszelf de vraag ‘Word ik hier blij van?’. Ook dat is eigenlijk heel logisch. Waarom zou je iets houden waar je niet blij van wordt? Ik had bijvoorbeeld een jasje wat ik nooit aan deed. Mooi en prima en daarom hing het er nog steeds. Maar ik had het nooit aan. En gek genoeg had ik mezelf nog nooit afgevraagd of ik er blij van word. Niet dus. Dus hup in de weggooi-tas. Tjonge, wat voelde dat heerlijk! Na een uurtje hadden we vier grote tassen vol voor de kringloop en één zak voor de vuilnis. En nog beter: een opgeruimde kledingkast, waar alles prima in past en met alleen maar spullen waar je blij van wordt! En echt, het is heel wat makkelijker om nu ’s ochtends uit te zoeken wat ik aan ga doen. Want er is niks meer wat ik liever niet draag, of wat ik soms van mezelf aan moet omdat het er hangt, maar waar ik me eigenlijk helemaal niet prettig in voel. Aanrader dus!

Die avond planden we direct een zaterdag in onze agenda voor het opruimen van de schuur. En ik kan je vertellen, een hele dag ervoor plannen was geen gek idee. Dit was echt een veel grotere klus dan onze kledingkast. We hebben een schuurtje van een paar vierkante meter en sinds ik bij mijn man ben ingetrokken, stond het helemaal vol. Je kon nog net de deur opendoen, maar om iets te pakken moest je er eerst heel veel uithalen. Manlief vond dat ik teveel bewaar. Heus niet, vond ik, al die spulletjes hebben emotionele waarde… Maar Marie Kondo, mijn nieuwe opruimgoeroe, bracht me op andere ideeen. Want waarom liggen al die spullen met emotionele waarde dan al jaren in de schuur, zonder dat je ernaar kijkt? Waarom zou je het bewaren als het je eigenlijk niet zoveel meer doet en je er niet echt blij van wordt? Dus weer met diezelfde vraag gingen wij aan de slag in de schuur. Er kwamen dozen vol te voorschijn met spullen van mij: schriften van de basisschool, mijn oude beugel, alle boekjes van blokfluitles van vroeger, mijn agenda’s van de middelbare school en ga zo nog maar even door… Je kent het vast wel.

En na een aantal uur was het weg. Het zat allemaal achterin de auto te wachten op een ritje naar de kringloop. Echt, ik heb mezelf eerlijk afgevraagd, word ik er blij van? Zo nee, moet ik het dan toch niet houden? Al is het omdat mijn moeder het mijn hele leven zo lief voor mij heeft bewaard. En toch was het antwoord bij de meeste dingen nee. Een paar dingen heb ik wel bewaard, bijvoorbeeld mijn oude blokfluiten en mijn oude brillen van vroeger. Dat heeft iets, iets nostalgisch en ik krijg een lach op mijn gezicht als ik ze zie. Maar echt, al die anderen dingen heb ik nog geen moment gemist. Ik ben van zeker 6  of 7 verhuisdozen vol, naar één kleine opbergbox van Ikea gegaan en achteraf heb ik geen moment meer aan al die spulletjes gedacht. Toen we terugkwamen van de kringloop voelde ik me zelfs een soort van licht, opgeruimd, voldaan! (Nog zo’n bijzonder ding uit het boek: Marie Kondo zegt dat je er zelfs letterlijk van kunt afvallen als je zoveel weggooit!)

Herken je dat, die overdaad aan spullen die je eigenlijk niet zoveel meer doen? Laat je inspireren door mijn verhaal en ga aan de slag! Ik ben benieuwd naar je ervaringen!

Eén klein laatste dingetje: we zijn alle snoertjes en de oplader kwijt die horen bij onze fotocamera. Ik krijg de neiging om mijn nieuwe opruimgoeroe hier de schuld van te geven. Of heb ik het misschien iets te fanatiek aangepakt? Ik hoop het niet… ik ga snel verder zoeken.

 

3 thoughts on “Het boek van opruimgoeroe Marie Kondo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *